Дејан Дуковски: Буре барут.

Сцена 1: За арно, за убаво
(Кафеана. Речиси празна. На една маса седи Анѓеле. Средни години. Пие
пиво. Влегува Димитрија. Стар е. Сакат е. Оди со патерици. Тешко седнува
на другата маса. Анѓеле го гледа. Го испива пивото. Оди кон него.)
АНЃЕЛЕ: Како си, чичко Димитрија?
ДИМИТРИЈА: Сполај му на Бога.
АНЃЕЛЕ: Ќе се напиеш нешто?
ДИМИТРИЈА: Пиво.
АНЃЕЛЕ: Ме памтиш?
ДИМИТРИЈА: Не.
(Се гледаат. Анѓеле станува. Носи две пива. Седнува.)
АНЃЕЛЕ: Што наваму?
ДИМИТРИЈА: Помини, замини.
(Пауза.)
АНЃЕЛЕ: Ти се случило нешто?
ДИМИТРИЈА. Остај. Не прашувај.
АНЃЕЛЕ: Некоја несреќа?
ДИМИТРИЈА: Не прашувај.
АНЃЕЛЕ (Наздравува): Ајде за арно, за убаво.
ДИМИТРИЈА: За арно, за убаво.
(Пијат.)
АНЃЕЛЕ: Сообраќајка?
ДИМИТРИЈА: Арно да беше.
АНЃЕЛЕ: Аман,бре?
(Пауза)
Си паднал?
ДИМИТРИЈА: Не.
АНЃЕЛЕ: Те тепал некој?
(Пауза.)
ДИМИТРИЈА: Да.
АНЃЕЛЕ: Кој?
ДИМИТРИЈА: Кој?
АНЃЕЛЕ: Не памтиш?
ДИМИТРИЈ А: Не го видов.
АНЃЕЛЕ: Совреќа?
(Пауза.)
Некој борч си имал? Си му згрешил на некого?
(Пауза)
Добро те суредил.
ДИМИТРИЈ А: Како ти беше името тебе?
АНЃЕЛЕ: Анѓеле.
ДИМИТРИЈА: Анѓеле?
АНЃЕЛЕ: Не ме памтиш?
ДИМИТРИЈА: Старост.
(Пауза.)
АНЃЕЛЕ: Баеги те закачил. Те здробил.
ДИМИТРИЈА (Го испива пивото): Со хебла.
АНЃЕЛЕ: Со хебла, а?
ДИМИТРИЈА: Со чекич.
(Пауза.)
Со хебла и со чекич. Чекич, седум, осум кила. Најмалку. Коска по коска.
Секоја набашка. Фрактура на дваесет и седум коски. Три пукнати. Прелом
на ребрата. Прелом на черепот. ’Рбетот. Оштетена кичмена срж.
(Пауза.)
Имам проблеми со главата. Стално ме боли. Да ии ебам мамата. Левата нога
ми е четири прста пократка. Три прсти отидоа. Ме крпеа, ме правеа, ама
не ја бидува. Деснава рака не работи. Хеми... пу, да ти ебам мамата,
хемипареза на целата десна страна. Тешка моторна афазија. Мускулен тонус
и ... хипертонија. Кочење на вилицата. Се изместила некоја коска. Едниот
бубрег ми го извадија. И другиот не е добар. Не смеам да пијам. Ама
пијам. Навечер ич не додржувам. Заспи, измокри се. Тешко дишам. Да му
ебам мамата. Поарно камион да ме удреше.
(Пауза.)
Предвремена пензија. Без заслуги и посебни додатоци. Повреда на работно
место.
(Пауза.)
Добро е. Не се жалам. Сум го поминал ја моето. Не треба повеќе. Старост,
грдост. Да прашаш за Димитрија Жандарот. Што жени имам превртено. Не се
добројува. Уште бодам, да си ебам мамата. Старата вика, аман бре
Димитрија, ем криво ем клоцливо.
(Пауза.)
АНЃЕЛЕ: Така било пишано.
ДИМИТРИЈА: Да сме живи здрави. Ај, за арно убаво.
АНЃЕЛЕ: За арно, за убаво.
(Пијат. Анѓеле го гледа Димитрија.)
Знаеш ли кој те тепаше?
(Пауза.)
ДИМИТРИЈА: Кој?
АНЃЕЛЕ: Јас.
(Пауза.)
Со хебла и чекич. Девет кила. Мислев сум ти скршил триесет и две коски.
Толку сакав. Не се бранеше, да си ебеш мамата. Не можеше. Како да удирав
во полумртва бала месо. Бревташе како свиња.
(Пауза.)
Ме памтиш? Возев нов црвен форд ескорт. Сите тогаш возеа канти. Ми го
удри пикот. Бев со девојка. Сакав да бидам фраер. Ме извади надвор. Ме
растури. Мама ми еба. За џабе. За курташак. Со пендрек меѓу нозе. Меѓу
нозе, чичко Димитрија. Уште ме боли. Што ти згрешив толку, да си ебеш
мамата? Те тужев. Џабе. Кадија те тужи, кадија те суди. Голем фраер
беше. Јас бев никој и ништо. Два дена не станав од кревет. Третиот ден
станав. Пак се вратив во кревет. Тестисите ми беа потечени како балони.
Место јајца, лубеници. Две операции. Неуспешни. Долго време не смеев да
погледнам во жена. Ме болеше кога ќе ми се дигне. Немам деца. Ебам
ретко, ама лошо.
(Пауза.)
Сакаш пиво?
(Пауза.)
ДИМИТРИЈА: Мене ми е редот.
(Станува. Незабележливо ги брише очите. Носи две пива.)
АНЃЕЛЕ: Зошто бе, чичко Димитрија?
ДИМИТРИЈА: Зошто?
АНЃЕЛЕ: Како сакати пци.
ДИМИТРИЈА: Ќе пројде како на кутре.
АНЃЕЛЕ: Ама не проаѓа.
ДИМИТРИЈА: Не проаѓа.
(Пауза. Се прегрнуваат. Седат така некое време.)
АНЃЕЛЕ (Наздравува): За арно, за убаво.
ДИМИТРИЈА: За арно, за убаво.
(Пијат.)
Сцена 2: Инцидент
(Врата. Пред вратата стојат Анѓеле и Свето. Анѓеле држи хебла в рака.)
СВЕТО: Сигурен си дека е овде?
АНЃЕЛЕ: Немај гајле. Ти само не се мешај.
СВЕТО: Го памтиш?
АНЃЕЛЕ: Кога ќе го видам, нема да изгледа така како што го памтам.
СВЕТО: Само не претерувај. Не се нервирај, молим те.
АНЃЕЛЕ: Само ти не се мешај.
(Тропа на вратата. Отвора Благоја.)
АНЃЕЛЕ: Добар ден.
БЛАГОЈА: Добар денне
АНЃЕЛЕ: Аце тука е?
БЛАГОЈА (Гледа кон хеблата): Александар? Не е тука.
АНЃЕЛЕ: Каде е?
БЛАГОЈА: Не знам. Да му пренесам нешто?
АНЃЕЛЕ: Ќе го причекаме.
БЛАГОЈА: Не знам кога ќе се врати.
АНЃЕЛЕ: Не се брзаме. Што сте му Вие на Аце?
БЛАГОЈА: На Александар? Татко.
АНЃЕЛЕ: Да влеземе?
БЛАГОЈА: Вие сте му пријатели?
АНЃЕЛЕ: Не.
(Пауза.)
Влези, Свето.
(Влегуваат.)
Ќе седнеме.
БЛАГОЈА: Можам јас да помогнам некако?
АНЃЕЛЕ: Не.
(Седнуваат. Пауза.)
БЛАГОЈА: Ќе се напиете кафе?
АНЃЕЛЕ: Подобро ракија. Свето?
(Свето кимнува со глава.)
Може ракија.
(Благоја носи ракија.)
Ајде, за арно за убаво.
(Пијат.)
Колку години има Аце?
БЛАГОЈА: Александар? Седумнаесет.
АНЃЕЛЕ: Лоши години.
(Кон Свето.)
Памтиш, на Трајко барабата?
(Свето кимнува со глава.)
Абе, умно, учи да биде поумно. Домашна е ракијава?
БЛАГОЈА: Домашна.
АНЃЕЛЕ: Алал вера.
(Пауза. Му ја подава сообраќајната дозвола. Благоја ја зема. Пауза.)
Ви кажа Аце?
БЛАГОЈА: Ќе средиме.
АНЃЕЛЕ: Што ќе средиме?
(Пауза.)
Некои работи, едноставно на се средуваат. Јас возам триесет и една
година. Од дванаесет години ја имам крадено колата на татко ми. Форд
ескорт. Свето памти. Возачка земав на акција. Прв во генерација. До сега
го немам гребнато. До сега. Како нов е. Беше. Подобар од нов. Од уста
имам вадено. Свето знае, уште немам отидено на мајстор. Свеќици, уље,
филтери, гуртни. Сам штелувам дизни. Три пати бушам клипови. Четири пати
го враќам километражникот. Зошто? Сум му сменил шест чифта амортизери.
Триста и пет свеќици. Единаесет полуосовини. Дваесет зглобови. Тринаесет
ламели. Четири карбуратори. Лагери. Хилзни. Дихтунзи. Гуртни. Ауспух.
Бандаж. Свето? Волан. Предна каросерија...
(Пауза.)
И така натаму.
БЛАГОЈА: Ќе средиме.
АНЃЕЛЕ: Што ќе средиме?
БЛАГОЈ А: Колкава е штетата?
(Пауза.)
АНЃЕЛЕ: Ќе излезе Аце? Аце!
СВЕТО: Анѓеле?
АНЃЕЛЕ: Аце!
(Влегува Аце.) Кај си бе, Аце? Се криеш? Бегаш?
БЛАГОЈА: Зошто си побегнал?
АЦЕ: Ми беше страв.
АНЃЕЛЕ: Од мене?
АЦЕ: Овој се стрча кон мене и се дереше дека ќе ме убие. Се заклучив.
Удираше по хауба. Ја клоцаше колата. Се качи на каросерија. Фати да
скока. Се собра народ. Зема со хебла да ги отвора вратите. Жив се усрав.
АНЃЕЛЕ: Го загледа фордот?
АЦЕ: Се пегла тоа.
АНЃЕЛЕ: Што се пегла бе, Аце? Немој да те испеглам овде на лице место!
СВЕТО: Анѓеле?
БЛАГОЈА: Не си требал да бегаш. Требало да викнете полиција. Да направи
записник.
АЦЕ: Дојде полицаец. Ја протнав сообраќајната низ прозор. Овој вика,
вади го ти, да не го вадам јас. Земаа и двајцата да удираат по
шофершајбна. Соблекоа јакни, го искршија аутото. Дојдоа некои луѓе, сите
фатија да викаат по мене. Еден вика, да се скрши шофершајбната, па да ме
извлечат од напред. Друг вика, да ми пуштат солзавец, сам ќе излезам.
Овој овде зема камен. Не знаев што да правам, побегнав.
АНЃЕЛЕ: Бегаш како пичка, Аце. Ај што немаш дозвола, имаш ли очи? Гледаш
ли кај возиш? Имаш ли памет? Ќе изгиневме. Пратиш ли знаци, да ти ебам
мамата! Удри на гас, кур те боли! А бе, песна пееше фордот. Ко очи во
глава сум го чувал. Сто шеесет на отворен пат. Што ме гледаш? Што
правиме сега?
БЛАГОЈА: Што ме гледаш мене? Што правиме сега?
АНЃЕЛЕ: Кај гледаш бе, Аце? Кај гледаш? Што правиме сега?
(Станува. Удира со хеблата во една стаклена вазна.)
БЛАГОЈА (Станува): Добро. Згрешил, ќе средам јас со него. АНЃЕЛЕ: Не е
добро.
АЦЕ: Гледаш зошто бегам!
АНЃЕЛЕ: Кај бегаш бе, Аце?
(Аце бега, Анѓеле по него.)
СВЕТО: Анѓеле!
АНЃЕЛЕ: Кај ќе бегаш сега!
(Анѓеле го турка Аце на земја. Благоја се обидува да го задржи. Паѓа.
Анѓеле силно го удира Аце со хеблата меѓу нозе. Свето го фаќа Анѓеле
одзади и го одвлекува од Аце. Аце се онесвестува. Благоја го дига в
раце.)
СВЕТО: Анѓеле бе, Анѓеле бе...
АНЃЕЛЕ: Што Анѓеле, што Анѓеле...
Сцена 3: Систем
(Маса. Шише вино. Свето и Симон.)
СИМОН: Биле двајца пријатели. Најдобри пријатели. Едниот отишол во
војска. Му оставил аманет на пријателот да му ја чува вереницата.
Поминувале денови. Само пријателот смеел да ии ги види колената додека
таа си ги мие нозете. Се заљубил во неа. Се заљубила и таа. Се гледале.
Таа се соблекла. Тој ја свртил главата и рекол, госпоѓо, јас Ве сакам
повеќе од својот живот, но помалку од својата чест, станал и се пријавил
во војска.
(Пауза.)
Ти ветив дека ќе ја чувам Ана додека си во војска. Не ја чував. Ја
дупев.
СВЕТО: Ти?!
(Пауза.)
СИМОН: Уште вино?
СВЕТО: Доста е.
СИМОН: Доста на душманите.
(Тура вино.)
Ми стоеше. Ме стегаше овде како грутка. Морав да ти кажам. Затоа дојдов.
Се лутиш?
СВЕТО: Тебе?! Од кога се знаеме ние?
СИМОН: Од деца.
СВЕТО: Имаш подобар пријател од мене?
СИМОН: Не.
СВЕТО: Кој ја ебе Ана?!
(Пауза.)
Кој те научи да играш табла?
СИМОН: Кој ти ја намести тебе првата женска?
СВЕТО: Кој ти ја купи првата плоча?
СИМОН: Кој те вадеше секој викенд од војска?
СВЕТО: Кој ти стави шеќер во резервоарот на комбето?
СИМОН: Кој?
СВЕТО: Јас.
(Пауза.)
Кој ти поднесе тужба за гаражата?
СИМОН: Кој?
СВЕТО: Јас.
(Пауза.)
Кој го отру Никола?
СИМОН: Како го отру Никола?
СВЕТО: Со отров.
СИМОН: Мислев, како можеше ти да го отруеш Никола? Па, заедно го
купивме. Ти го одбра. Го влечкавме од Москва. Ти го учеше да враќа стап.
СВЕТО: Да му ебам матер.
СИМОН: Да му ебеш матер?
СВЕТО: Кој те исцинкари на жена ти за Марија?
(Пауза.)
СИМОН: Ти ме запозна со Марија, да му ебам матер.
СВЕТО: Да му ебам матер.
СИМОН: Да му ебеш матер?
СВЕТО: Така е.
СИМОН: Како бе, Свето?
СВЕТО: Да му ебам матер.
(Пауза.)
Уште вино?
СИМОН: Тури.
(Пијат.)
СВЕТО: Кога ви ги украдоа девизите, јас бев. Џабе ја осакативте Неџибе
во станица. Не беше крива Циганката. Многу ме погоди кога ми кажа дека
играла многу добро чочек пред да... ја осакатите.
СИМОН: Како можеше?
СВЕТО: Баш. Како?
СИМОН: Да ми побараше, ќе ти дадев.
СВЕТО. Знам.
СИМОН (Станува): Знаеш?
СВЕТО: Седни.
СИМОН: Подобро да стојам.
СВЕТО: Подобро да седнеш.
(Симон седнува.)
Не ми е лесно да го кажам ова.
(Пие вино.)
Жена ти има љубовник.
(Пауза.)
СИМОН: Како знаеш?
СВЕТО: Јас сум.
СИМОН: Се ебеш со Алтана?
СВЕТО: Малку.
(Пауза.)
Сега не.
СИМОН: Сега сте скарани?
СВЕТО: Да.
СИМОН: И?
СВЕТО: Удри ме. Удри ме, растури ми глава!
СИМОН: Тебе?!
СВЕТО: Јас би те удрил.
СИМОН: Би ме удрил?! Мене?!
(Станува.)
Памтиш кога си дадовме збор ссе да делиме?
СВЕТО: Фрли му пепел. Седни.
СИМОН: Има уште?
СВЕТО: Син ти.
СИМОН: Не личи на мене?
СВЕТО: Не.
СИМОН: Што да кажам?!
СВЕТО: Ништо. Удри ме.
СИМОН (Станува. Го зема шишето. Се гледаат.): Не можам. Не тебе.
(Го остава шишето. Тргнува да си оди.)
СВЕТО: Знаев за Ана.
СИМОН (Застанува): Знаеше цело време?
СВЕТО: Цело време. Знаев и дека ќе ми кажеш.
СИМОН: И не се лутеше?
СВЕТО: Тебе?!
(Симон се враќа. Го зема шишето. Го удира силно Свето по глава. Свето
паѓа. Целата глава му е во крв. Симон излегува.)
Сцена 4: Инцидентен систем
(Воз. Купе. Ноќ. Седи Ана. Гледа низ прозорецот. На другиот крај, преку
две седишта, спие Андреја. Чевлите му се собуени. Грчи. Во купето
влегува Симон. На себе има мантил. Нема багаж. Седнува спроти Ана. Гледа
во неа.)
СИМОН: Возов доцни саат и четириесет минути. Ссе што е во светот
инцидент, кај нас е систем. Се смрзнав. Искиснав до кожа. Овде е топло.
(Вади цигари.)
Ќе Ви смета ако запалам?
АНА: Не.
СИМОН (Ја нуди): Пушите?
АНА: Не.
СИМОН: Се познаваме од некаде?
АНА: Не.
СИМОН: Не се сеќавате на мене?
АНА: Не.
СИМОН: Не сме биле некаде заедно? Некој воз, можеби?
АНА: Не.
СИМОН (Од мантилот вади вотка.): Вотка?
АНА: Не.
СИМОН: Не пиете?
АНА: Не.
СИМОН (И’ тура вотка. И’ ја дава чашата.): Сега ќе се напиете.
АНА: Имам посебна причина?
СИМОН: Да. Уште кога Ве видов од перонот, знаев.
АНА: Што знаевте?
СИМОН: Дека ќе седнам до Вас и дека ќе пиеме вотка.
(Андреја се превртува. Си чеша нога со нога. Грчи.)
АНА: Каде патувате?
СИМОН: Не сум решил.
АНА: Како тоа?
СИМОН: Бегам.
АНА: Зошто бегате?
СИМОН: Ќе ме пријавите ако Ви кажам?
АНА: Ќе рескирате?
СИМОН: Неплатени казни за паркирање.
АНА: Лажете?
СИМОН: Лажам. Си го утепав најдобриот пријател. Ќе ме пријавите?
АНА: Можеби.
СИМОН: Верувам во работи на прв поглед. Не носите гаќи?
АНА: Зошто мислите дека не носам гаќи?
СИМОН: Носите?
АНА: Не е Ваша работа.
(Се отвора вратата од купето. Влегува полицаец. Гледа некое време во
тројцата патници. Излегува.)
СИМОН: Можевте да ме пријавите.
АНА: Не Ве пријавив.
СИМОН: Зошто?
АНА: Имате добри очи.
СИМОН: Купето до нашето е празно.
АНА: Сакате да се префрлиме?
СИМОН: Да.
АНА: Не.
СИМОН: Не?
АНА: Не верувам во луѓе со добри очи, што веруваат во работи на прв
поглед.
СИМОН: Уште кога Ве видов од перонот и кога седнав овде со Вас и се
напивме вотка, знаев.
АНА: Што знаевте?
СИМОН: Дека нема да биде лесно.
АНА: Решивте каде ќе патувате?
СИМОН: Каде патувате Вие?
АНА: Во Секешфехервар.
СИМОН: Решив. Во Секеш...
АНА: Фехервар. Што ќе правите во Секешфехервар?
СИМОН: Што ќе правите Вие?
АНА: И тоа не е Ваша работа.
СИМОН: Што ќе изгубите?
АНА: Што ќе добијам?
СИМОН: Рескирајте.
АНА: Немам намера.
СИМОН: Може да прашам, зошто?
АНА: Не.
(Пауза.)
СИМОН: Обично, не прашувам, знам.
АНА: Не сакам да бидам груба, ама разговоров станува бесмислен.
СИМОН: Да сте Вие на мое место, што би кажале? Што мислите дека ќе
помогне?
АНА: Нема да помогне ако Ви кажам.
СИМОН: Што ќе помогне?
АНА: Да ме оставите на мира.
СИМОН: Немам намера.
АНА: Ако продолжите, ќе морам да Ве замолам да го напуштите купето.
СИМОН: И, што правиме сега?
АНА: Што сакате од мене?
СИМОН: На крај ќе биде по мое.
АНА: Ве молам да го напуштите купето.
СИМОН: Немам намера. Кога ќе загризам, тешко пуштам. Како пирана.
(Андреја наеднаш се буди. Станува. Се протегнува. Сонливо гледа во
Симон. Покажува кон шишето со вотка.)
АНДРЕЈА: Да натегнам?
СИМОН: Натегни.
(Андреја го зема шишето. Му го крши на Симон од глава. Симон паѓа врз
Ана. Крв.)
АНДРЕЈА: Немаш намера, а? Да ти ебам пираната, да ти ебам! Тешко пуштал!
Од вакви преку кур! Нема да смета веќе!
(Си легнува назад.)
Сцена 5: Последен автобус за...
(Паркиран автобус на последна станица. Шоферот го нема. Во автобусот на
различни места седат една постара жена, еден човек и Светле, згодна
девојка во мини. Влегува Андреја. Седнува до жената.)
АНДРЕЈА: Овој е последенне
ЖЕНАТА: Последен е.
АНДРЕЈА: Кога треба да тргне?
ЖЕНАТА: Требаше пред пет минути.
АНДРЕЈА: Каде е шоферот?
ЖЕНАТА: Ќе дојде.
АНДРЕЈА: Кога ќе дојде? Ссе ќе дојде, ама јас немам време. Што прави
таму? Пие кафе?
ЖЕНАТА: Не знам што прави.
АНДРЕЈА: Пие кафе. Да ти ебам луѓето. Само нешто чекаме. Сите пијат
кафиња. Ми отиде младоста, сите дур се напијат кафе. Го боли кур. Ако
доцнев јас, а тој ако беше овде, ќе ме чекаше? Жими кур ќе ме чекаше.
Сега нема да платам. Така? Кој ме гледа? Ми може некој нешто? Ме боли
кур. Ти плати?
ЖЕНАТА: Платив.
АНДРЕЈА: Зошто плати? Нема шофер. Сакаш јас да возам? Ќе го ставам во
брзина, ќе одам во пичку материну. Ми можат нешто? Да тргнам малце, да
видиш како ќе дотрча. Таму пие кафе. Овде ни се еба мамата. Така ли е?
Мама ни ебаа. Вака било во турско?
ЖЕНАТА: Од кај знам како било во турско.
АНДРЕЈА: Не памтиш? А, војната ја памтиш?
ЖЕНАТА: Не.
АНДРЕЈА: Е, па тоа е. Никој не памти. Нова треба.
ЖЕНАТА: Ќути бре, дете, гризни јазик.
АНДРЕЈА: Да гризнам јазик? Гризнав еднаш. Пола јазик ии одгризав на
една. Си го бараше. Ти колку години имаш? Сто? Ќе се умира ли полека?
ЖЕНАТА: Пу бре, јазикот да ти се исуши!
АНДРЕЈА: Да го гризам или да ми се исуши? Никој овде не знае што сака.
ЖЕНАТА: Азар да не видиш!
АНДРЕЈА: Ама ти нешто болна си, а? Не си добра со паметот? Бледа малку?
ЖЕНАТА: Пукни да пукнеш!
АНДРЕЈА: Или имаш рак?
(Жената станува. Се преместува. Андреја седнува до неа.)
ЧОВЕКОТ: Пушти ја жената раат!
(Андреја го гледа. Станува. Седнува на шоферското место. Ги затвора
вратите. Седнува до човекот.)
АНДРЕЈА: Добро вечер. Треба нешто?
ЧОВЕКОТ: Како не ти е срам?
АНДРЕЈА: Топли јакнава?
ЧОВЕКОТ: Топли.
АНДРЕЈА: Пропушта ветер?
ЧОВЕКОТ: Не пропушта.
АНДРЕЈА: А нож?
(Вади нож.)
Пропушта нож?
(Пауза.)
ЧОВЕКОТ: Пропушта.
АНДРЕЈА: Пропушта.
(Пауза.)
Ти се дига кога ја гледаш девојкава?
ЧОВЕКОТ: Што сакаш? Пари?
АНДРЕЈА: Богат си?
ЧОВЕКОТ: Не.
АНДРЕЈА: Што се расфрлаш со пари? Друго те прашав.
ЧОВЕКОТ: Ќе платиш за ова.
АНДРЕЈА: Ќе платам? Не си нормален. Да ти ебам народот, да ти ебам.
Никој не се разбира од збор. Никој не слуша што го прашуваат. Сите
одговараат на некои други прашања. А бе, сите ќе ве потепам, око нема да
ми трепне, зошто? Овој не слуша што му зборам. Си прави друг муабет. Ќе
ти кажам проста реченица. За твое добро, пробај да ја запамтиш. Не ми се
прави фраер. Ти се дига ли кога ја гледаш девојкава?
ЧОВЕКОТ: Не.
АНДРЕЈА: Така кажи. Не ти верувам. Ти се лиже подов доле?
ЧОВЕКОТ: Не.
АНДРЕЈА: Тоа ти верувам. Паметно. Не е чисто. Јас имам излижано цело
јавно Ве- Це. Ама мене не ме прашаа, дали сакам. Борче не прашува. Борче
кажува. Лижи, ќе лижеш.
(Седнува до девојката. Со ножот брзо ии сече едно копче од блузата.
Светле се преплашува.)
Добро вечер.
(Пауза.)
Добро вечер.
СВЕТЛЕ: Добро вечер.
АНДРЕЈА: Добро вечер. Вакво копче барам со години. Како се викаш?
СВЕТЛЕ: Светле.
АНДРЕЈА: Убаво име. Страв ти е од мене, Светле?
СВЕТЛЕ: Малку.
АНДРЕЈА: Мене би ми било многу. Имаш дечко?
СВЕТЛЕ: Имам.
АНДРЕЈА: Го сакаш?
СВЕТЛЕ: Го сакам.
АНДРЕЈА: Љубоморен е?
СВЕТЛЕ: Не.
АНДРЕЈА: А ти,се фаќаш со други по темни улички?
СВЕТЛЕ: Не.
АНДРЕЈА: Како бе, не? Ама, убаво ти е кога те гледаат. Кога прекрстуваш
нозе по кафани?
СВЕТЛЕ: Не ми е убаво.
АНДРЕЈА (Кон човекот): И’ веруваш?
ЧОВЕКОТ: И’ верувам.
(Пауза.)
АНДРЕЈА: Зошто си играте мајтап со мене? Дојди ваму. Седни карши неа.
(Го седнува човекот спроти Светле.)
Прекрсти ги, Светле, нозете. Што ме гледаш? Сврти се накај него. Така.
Уште еднаш. Рашири ги малку. Уште малку. Така. Гледај ти. Гледај убаво.
(Пауза.)
Ти се дига? Ако не сакаш, не мора да одговориш, само немој да ме лажеш.
ЧОВЕКОТ: Не сакам да одговорам.
АНДРЕЈ А: Нема проблем. Тебе убаво ти беше?
СВЕТЛЕ: Не сакам да одговорам.
АНДРЕЈА: Нема проблем. Можеш да ми се јавиш некој ден. Побарај ме, важи?
Дајте ги сега сите пари.
(Сите даваат пари. Андреја ги зема. Ги пребројува. Дава и тој. Ги дели
сите пари на четири делови. Им ги дава.)
Јас дадов највеќе. Нема врска. Драго ми беше што се запознавме. Пријатно
и ссе најубаво.
(Ги соблекува панталоните. Стои така некое време. Ги облекува. Ја отвора
вратата од автобусот. Тргнува надвор. Шоферот на автобусот со удар на
француски клуч по глава го внесува назад. Андреја со крвава глава се
залетува речиси до шоферското седиште. Паѓа онесвестен.)
ШОФЕРОТ: Кој ти рече да затвараш врати?! Пизда ти материна!
Сцена 6: Зајди, зајди, јасно сонце
(Ноќ. Глуво доба. Улица. Клупа. На клуиаша седат Светле и Ѓорѓи. Слабо
светло од улична светилка.)
СВЕТЛЕ: Љубоморен си.
ЃОРЃИ: Не е тоа.
СВЕТЛЕ: Што е?
ЃОРЃИ: Друго е. Чекај малку. Нешто не ми е јасно. Ти не си го гледала
него?
СВЕТЛЕ: Не.
ЃОРЃИ: И не знаеш зошто те гледал баш тебе, цела вечер?
СВЕТЛЕ: Не знам.
ГОРЃИ: А зошто те гледал баш тебе, а не мене, на пример? Немал причина,
така?
СВЕТЛЕ: Така.
ЃОРЃИ: Значи, ти си му дала причина?
СВЕТЛЕ: Каква причина сум му дала?
ЃОРЃИ: Каква причина си му дала?
СВЕТЛЕ: Немал причина да ме гледа.
ЃОРЃИ: Те гледал или не те гледал?
СВЕТЛЕ: Не знам дали ме гледал.
ЃОРЃИ: Сега рече дека те гледал.
СВЕТЛЕ: Ти рече дека ме гледал.
ЃОРЃИ: Ти не знаеш дека те гледал? Да ти кажам една работа. Лажеш уште
пред да отвориш уста. Ме правиш будала. Ме гледаш во очи и ме лажеш.
Сигурно се слушате по телефон. Се слушате?
СВЕТЛЕ: Зошто ми правиш вакви работи?
ЃОРЃИ: Си закажувате некаде? Слушате плочи? Трчате голи по месечина?
Затоа така се смее токмакот. Се гледате како заљубени голуби. Не. Како
пацови се гледате. Мене така кога ме гледа некој, доаѓам и го ебам ан
пасан. Јасна работа. Се чудам после зошто цела кафана гледа во тебе. Ти
ги викаш со поглед. Им даваш повод. Ти импонира.
СВЕТЛЕ: Знаеш што?
ЃОРЃИ: Што?
СВЕТЛЕ: Еби се.
ЃОРЃИ: Ти си по тие работи.
СВЕТЛЕ: Носи ме дома.
ЃОРЃИ: Прво да расчистиме нешто.
СВЕТЛЕ: Ништо нема да расчистуваме. Носи ме дома.
ЃОРЃИ: Малку фалеше да му скршам глава.
СВЕТЛЕ: Малку фалеше?
ЃОРЃИ: Почна да го браниш?
СВЕТЛЕ: Го здроби човекот, ни крив ни должен.
ЃОРЃИ: Да му се извинам? Да го викнам на кафе некој денне Не е крив? Јас
сум крив?
(Од некаде доаѓаат Ѓоре и Гела. И двајцата изгледаат прилично згодно.)
ГЕЛА: Што си згрешил бе, брат?
ЃОРЃИ: Што треба?
ГЕЛА: Крив си нешто?
ЃОРЃИ: Што е проблемот?
ГЕЛА: Сакаш проблем?
ЃОРГИ: Не.
ЃОРЕ: Не се сили. Што наваму?
ЃОРГИ: Забрането е?
ЃОРЕ: Ако сакаш да се силиме, нема проблем. Што наваму?
ЃОРЃИ: Ја испраќам дрма.
ГОРЕ: Си слушнал за Ѓоре Лудак?
ЃОРЃИ: Не.
ЃОРЕ: Јас сум.
ГЕЛА: Клупава знаеш чива е?
ЃОРЃИ: Чива е?
ГЕЛА: На Ѓоре Лудак. Лузнава знаеш од кого ми е?
ЃОРЃИ: Од Ѓоре Лудак?
ГЕЛА: Од Ѓоре Лудак.
ЃОРГИ: Драго ми е што се запознавме.
ГЕЛА: Знаеш што треба да направи секој што има чест да се запознае со
Ѓоре?
ГОРЃИ: Што?
ТЕЛА: Да му отпее нешто.
ЃОРЃИ: Не пеам добро.
ЃОРЕ: Немој да си го бараш со боринче.
ГЕЛА: Подобро отпеј лошо. Мој совет. Да не ти се случи потполно губење
на слух.
ГОРЕ: Ја знаеш "Зајди, зајди, јасно сонце"?
ЃОРЃИ: Ја знам.
ЃОРЕ: Да чуеме.
ЃОРЃИ (Пее):
Зајди, зајди, јасно сонце,
Зајди, помрачи се,
И ти јасна ле, месечино,
Зајди, изгуби се.
Жали горо, жали сестро,
Двајца да жалиме,
Ти за твоите лисја, горо,
Јас за мојта младост.
Твојте лисја, горо ле, сестро,
Пак ќе раззеленат,
Мојта младост, горо ле, сестро,
Нема да се врати.
ГОРЕ: Стално пее вака или сега има трема?
ГЕЛА: Јас подобро ќе испеев.
ЃОРЕ: Ја знаеш "Деј гиди, млади луди години"?
ЃОРЃИ: Ја знам.
ЃОРЕ: Да чуеме.
(Ѓорѓи пее.)
ГЕЛА: Доста. Пее како педер.
ЃОРЕ: Гела многу мрази хомосексуалци.
ГЕЛА: Нека каже една опера.
ЃОРЕ: Ја знаеш "Фигаро"?
ЃОРЃИ: Ја знам.
ЃОРЕ: Да чуеме.
ЃОРЃИ: Нема да чуеме.
ЃОРЕ: Нема да пееш?
ЃОРЃИ: Доста пеев. Сега малку ќе ве тепам.
(Ги тепа. Бегаат. Кон Светле.)
Што ме гледаш така бело?
Сцена 7: Балкан-блуз
(Затворска ќелија. Топук и Борис. Борис гребе со камче по ѕидот на
ќелијата. Топук лежи на креветот.)
ТОПУК: Имаш цигари?
БОРИС: Сите ти ги дадов.
ТОПУК: Зошто ми ги даде сите?
БОРИС: Рече, дај ми ги сите.
ТОПУК: Бориссе Малку те тепам? Ти реков да не ми ги даваш сите цигари. Не
сите одеднаш. Ти реков, чувај резерва.
БОРИС: Чував. Не ти ги давав. Ти реков, дека ми рече да не ти ги давам
сите, да чувам резерва, ти рече, Борис, малку те тепам. Реши се.
ТОПУК: Ќе се решам. Од тебе. И онака не можам ништо да изгубам. Можам?
БОРИС: Не.
ТОПУК: Можам. Тебе. Што чкрабаш?
БОРИС: Рецки.
ТОПУК: Рецки, а?
БОРИС: Уште сто и единаесет рецки. Знаеш што ќе направам кога ќе излезам
од овде? Ќе одам на море. Широко големо море. Да ја наполнам душава со
воздух. Очиве со широчина. Некаде у пичку материну. Некаде кај што нема
ќошиња.
(Пауза.)
ТОПУК: Да ти ебам рецките.
(Пауза.)
Што ден сме?
БОРИС: Петок.
ТОПУК: Петок.
(Пауза.)
Петок. Секој петок урда јадам. Ској петок кур да јадам. Да јадам?
БОРИС: Не.
ТОПУК: Ми се јаде урда.
БОРИС: Јади.
ТОПУК: Кур да јадам? Пичка ти материна. Урда јади душа вади. Зошто си
правиш вакви работи? Ич не се цениш. Си ставаш здрава нога во трње. Што
предлагаш сега? Кој да јаде кур?
(Се отвора вратата. Влегува еден полицаец. Го внесува Гела. Топук
станува.)
ПОЛИЦАЕЦОТ: Како си бе, Топук?
ТОПУК: Многу добро. Благодарам. Како сте Вие?
ПОЛИЦАЕЦОТ: Е бе, Топук, Топук.
(Излегува. Ја затвора вратата. Гела стои со ќебе и перница в рака.
Тргнува кон еден кревет.)
ТОПУК: Да ти го бапне Топук со Топуков!
(Се отвора резе на вратата.)
ПОЛИЦАЕЦОТ: Јадеш гомна, Топук? Јади, јади.
(Се затвора резето.)
ТОПУК: Како слушна, да му ебам мајката? Е бе, Топук, Топук. Овде и
ѕидовите имаат уши.
(Кон Гела.)
Ми се пуши, ми се плаче. Имаш цигари?
ГЕЛА: Јок.
ТОПУК: Од сега, кога ќе ти донесат цигари, ќе ги оставаш на чување кај
мене. Ќе ти давам колку сакаш. Јас многу пушам. Како Турчин во турски
затвор. Шега.
(Пауза.)
Шега беше. Никој не се насмеа. Пред да се зближиме, да расчистиме една
работа. Јас сум овде доживотно. Не знам каков однос имаш ти кон местово,
јас го разбирам како дом. Една од маките ти е што ако те видам да мочаш
ван дупка, ќе ти го исечам. Што наваму?
ГЕЛА: Несреќен случај.
БОРИС: Што има ново надвор?
ГЕЛА: Свират зурли и тапани.
ТОПУК: Не се заебавај со Борис.
ГЕЛА: Не ми е до муабети.
ТОПУК: Така ли? До што ти е?
БОРИС: Пушти го.
ТОПУК: Борис има мека душа. Јас не. Беше една пред тебе. Многу мрчеше.
Маде голо. Ми скурчи, ии одгризав уво. Цело. Се утепа од дерење. Како
Ван Гог.
Несреќен случај испадна. Мислиш вредеше? Имаш мислење?
(Пауза.)
Ќе стекнеш. Со тек на време. Ќе биде. Прв пат си овде?
(Пауза.)
Ќе се навикнеш. Со тек на време. Си слушнал како е овде?
(Пауза.)
Бетер е. Ќе ти објаснам. Имаш време, нели? Овде подобро да утепаш малку
време, него да утепам дел од тебе. На пример. Или условно, сестро,
стигна на погрешно место во погрешно време. Со извесни познавања од
одредени области, дојдов до заклучок дека ова место е доста специфично.
Е, да ти ебам цигарите! Надвор не е добро, така? Сите сакаат да фатат
џаде, така? Балакан, буре со барут, така? И така натаму. Описно кажано,
газот на светот. Стигна на местото што јас привремено го крстив хемороид
на газот на светот. Или под работен наслов, прилично крваво, поднаслов,
ти се еба мајката од мене и вакви како мене. Од оваа перспектива, газот
на светот ќе ти изгледа како Палма де Мајорка. Разбираш? Мој совет ти е
да го припазиш твојот газ. Да не биде после погрешно разбран како поле
за културен натпревар. Можеш да се консултираш со Борис. Појасно ти е
малку?
(Пауза.)
Во таа насока препорачливо е да покажеш извесен степен на
кооперативност. Што ќе рече, за почеток, немој да ми мрчиш. ГЕЛА: Толку?
ТОПУК: За сега.
ГЕЛА: Ти, заради јадење гомна стигна овде.
ТОПУК: Заради вакви како тебе стигнав овде.
ГЕЛА: Не ме пипај, не те пипам.
ТОПУК (Од под креветот вади нож): Пипни ме, ќе те убијам.
ГЕЛА: Не сакам проблеми.
ТОПУК: Ме боли кур што сакаш, што не сакаш!
ГЕЛА: Што сакаш ти?
ТОПУК: Малку почит.
(Пауза.)
БОРИС: Од што ти е лузната?
ГЕЛА: Си слушнал за Ѓоре?
ТОПУК: Лудак?
БОРИС: Брат му на Црни?
ТОПУК: Што си имал ти со него?
ГЕЛА: Го убив.
(Пауза.)
ТОПУК: Сакаш цигара?
(Вади пакло цигари. Пауза. Гела зема.)
Земи две. Една за на увце.
ГЕЛА: Топук? Ај соблечи се.
Сцена 8: До крајот на светот
(Ноќ. Океан. Брод. Се слуша тивко аргентинско танго. Светлина од полна
месечина. Во еден голем чамец за спасување лежи Борис. До него, наметнат
со церада, седи Кирил. Борис цело време пуши.)
БОРИС: Не можам.
КИРИЛ: Издржи.
БОРИС: Жеден сум. Уште колку има?
КИРИЛ: Не знам.
БОРИС: Смрди на повраќано?
(Пауза.)
КИРИЛ: Фрли ја цигарата.
БОРИС: Јас ќе се фрлам. Сакаш цигара?
КИРИЛ: Не сакам.
БОРИС: Земи бе.
КИРИЛ: Не сакам.
(Пауза.)
БОРИС: Пичка ти материна.
(Пауза.)
КИРИЛ: Кај нас месечината е помала.
БОРИС: Зошто не кажа дека овде е поголема?
КИРИЛ: Зошто што и да кажам, не чини?
БОРИС: Зошто не кажеш нешто што чини?
КИРИЛ: Ми се ебе некое стегнато пичуле.
БОРИС: Знаеш што си ти? Копиле набиено со хормони. Ти течат од уши.
КИРИЛ: Што ти е тебе?
БОРИС: Нема ќошиња.
КИРИЛ: Какви ќошиња?
(Пауза.)
БОРИС: Пичка ти материна!
(Пауза.)
Месечинава свети како сонце. Да ти ебам слободата без ќошиња. Смрди на
повраќано. Ќе нне осетат по мирисот. Никој не знае дека сме овде?
КИРИЛ: Никој.
БОРИС: Ако нне фатат, ќе нне фрлат во море?
КИРИЛ: Ќе нне предадат на властите во Аргентина.
БОРИС: Подобро да нне фрлат. Прееска некој помина.
КИРИЛ: Никој овде не поминува. Подобро ти е?
БОРИС: Ми се умира.
КИРИЛ: Не трескај глупости. Имаш морска болест. Ќе ти помине.
БОРИС (Вади едно ноже): Земи го.
КИРИЛ: Што ќе ми е?
БОРИС: Носи среќа.
КИРИЛ: Што не ти носи тебе?
(Пауза.)
БОРИС: Пичка ти материна.
(Пауза.)
КИРИЛ: Само пцуеш. Кажи нешто убаво.
БОРИС: Има курви во Аргентина?
КИРИЛ: Не знам.
БОРИС: Има пички кај нассе
КИРИЛ: Најдобри.
БОРИС: Па кој кур бараш во Аргентина?
КИРИЛ: Не останувам во Аргентина. Одам за Австралија. Од Австралија за
Канада. Од Канада за Америка. Во Америка имам тетка. Има пари. Не ми е
права тетка, ама нема друг род.
БОРИС: Зошто не одиш право во Америка?
КИРИЛ: Немам виза.
БОРИС: И што ќе правиш со тетка ти во Америка?
КИРИЛ: Ќе ии се најдам. Пред умирачка е. Многу ја сакам. Ќе ии купувам
млеко и кифли. Ќе ии ги чистам нокширите. Ќе почнам нов живот. Америка е
земја за мене. Чисти коси и бели заби. Насмеани луѓе. Шарени бои.
Лимузини и виски. Мораш да рескираш за да добиеш. Башка, бегам од
војска. Ти зошто тргна?
БОРИС: Никогаш не сум бил на море?
КИРИЛ: И?
БОРИС (Пауза.): Пичка ти материна.
(Пауза.)
КИРИЛ: Знеш да кажеш нешто друго? Што сум ти ја крив? Што ќе правеше без
мене?
БОРИС: Можеш само да ми го држиш на мочање. Ако ти дадам. (Пауза.)
Каде е сега Топук?
КИРИЛ: Кој еТопук?
(Пауза.)
Каде е сега Топук?
БОРИС: Едно сабајле го најдовме со уста полна гомна. Ја затнал шолјата.
Ја напунил со вода. Се удавил. Пет години. Немој бе, Топук! Немој! Да ти
ебам мајката. Да им ебам мајката на сите.
(Пауза.) Што барам во Аргентина?
КИРИЛ: Никогаш не знаеш.
БОРИС: Тоа ме мачи. Доле има бал.
КИРИЛ: Каков бал?
БОРИС: Не слушаш? Се веселат. Убаво им е. Како така, ссе што е убаво
им
се случува на други луѓе? На други места. Кај сме ја утнале ние
работата? Да одиме доле да заиграме. Знаеш аргентински танго?
КИРИЛ: Уште еднаш валцер.
БОРИС: Ја знаеш "Зајди, зајди, јасно сонце"?
КИРИЛ: Сум слушнал. Не станувај. Ке повратиш.
БОРИС: Жеден сум.
КИРИЛ: Нема веќе вода.
БОРИС: Донеси.
(Пауза. Кирил ја трга церадата. Станува.)
Чекај.
КИРИЛ: Што сакаш?
БОРИС: Фала за ссе.
КИРИЛ: Не трескај. Во исти лајна сме. И ти би ми помогнал мене.
БОРИС: Никогаш не знаеш.
(Пауза.)
КИРИЛ: Сакаш нешто друго?
БОРИС: Не. Толку.
(Кирил излегува. Борис гледа кон него. Полека станува. Се тетерави.
Повраќа. Оди кон оградата на бродот. Од џебот го вади ножето. Го остава
крај оградата. Се фрла во океанот. Пауза. Влегува Кирил со шише вода.
Гледа дека го нема Борис. Оди до оградата. Го подига ножето. Гледа
надолу.)
КИРИЛ: Пичка ти материна.
Сцена 9: Соба со поглед
(Америка. Евтин хотел. Ноќ. Од прозорецот се гледа светло од светлечки
реклами. На една маса шишиња од и со виски, шише ракија, празни лименки
од кока-кола, празни кутии од цигари и кеси од сендвичи. Работи
телевизор. На два кревета завртени кон телевизорот лежат Кирил и Мане.
Кирил меша шпил карти. Мане со телекомандер менува канали. Двајцата се
шарено облечени, со превртени безбол капи. Кирил станува. Зема едно
шише.)
КИРИЛ: Кај ми е ножето?
МАНЕ: Да ти ебам ножето. Купи отварач.
КИРИЛ: Смени нешто.
МАНЕ: Нема ништо.
КИРИЛ: Пушти бејзбол.
МАНЕ: Да ти ебам бејзболот. Само трчаат.
КИРИЛ: Мане?
МАНЕ: Да?
КИРИЛ: Америка.
МАНЕ: Да бе, да.
КИРИЛ: Сакаш виски?
МАНЕ: Цел ден пијам виски.
КИРИЛ: Напиј се кока-кола.
МАНЕ: Се подув од кока-кола. Ж’та ми се пие.
(Гледа кон прозорецот.)
Да ти ебам светлото. Знаеш што сакам?
КИРИЛ: Што сакаш?
МАНЕ: Да отерам некого во мајчина.
(Ѕвони на копчето за послуга.)
КИРИЛ: Немој да го заебаваш Џими.
(Џими тропа на врата. Мане отвора. И двајцата се културно насмеани.)
ЏИМИ: Good evening, Sir.
МАНЕ: Џими? Кај си бе, Џими? Ќумбе. Да ти ебам мајката. Јес, Џими,
слушај што ти викам. Да ти ебам живите, да ти ебам. Што се смееш бе,
Џими, пичка ти материна? Да ја ебам малку сестра ти, а? Бива? Така
насмеј се, да ти ебам ссе по список, да ти ебам. Океј? Јессе Јес.
Тенк ју.
Бај.
ЏИМИ: Have a nice day, Sir.
МАНЕ (Ја затвора вратата.): Многу се нервирам. Само се смее.
КИРИЛ: Па што го пцуеш?
МАНЕ: Може ме пцуе и тој мене. Од кај знам?
(Легнуваназад.)
КИРИЛ: Мане?
МАНЕ: Кажи.
КИРИЛ: Не е добро да ги носиме парите со нас. Има многу Црнци.
МАНЕ: Кирил?
КИРИЛ: Кажи.
МАНЕ: Светлово ми дупна памет.
(Пауза.)
Кирил?
КИРИЛ: Кажи.
МАНЕ: Да ти ебам светлото, да ти ебам. Дај ми го шишето.
(Кирил му го подава шишето. Мане го зема и го фрла низ прозорецот кон
светлечката реклама. Престанува да светка.)
Вака е подобро.
КИРИЛ: Како некој Црнец. Како можеш?
МАНЕ: Ми можат нешто?
КИРИЛ: Фрлај празни, да го ебам.
(Пауза.)
Кај нас светат само кандилца во црква. Луѓе се маваат со даски по глава
да стигнат овде, тебе нешто ти свети. Не ти оди виски. Ж’та ти се пие.
Да ти ебам ж’тата. Јас пола свет бос го прошетав да ми светне троа. Низ
што ссе имам јас поминато за да стигнам до овде. Ама, имало господ.
Сега
седам, лежам овде, во олимпот на светот, цуцам виски, имам пари и ме
боли за ссе. Ме боли за балканската трагедија и вековната борба на
македонскиот народ. Ме боли дали некого го боли за мене. Кај ми е
ножето?
МАНЕ: Да ти ебам ножето.
КИРИЛ: Дома мислат којзнае што правиме.
МАНЕ: Ги лежиме парите на тетка ти.
(Пауза.)
Овде не знаат да живеат. Знаеш што сакам?
КИРИЛ: Да ме отераш во мајчина?
МАНЕ: Не.
КИРИЛ: Сто долари?
МАНЕ: Не.
КИРИЛ: Двеста илјади долари?
МАНЕ: Не.
КИРИЛ: Не сакаш двеста илјади долари?
МАНЕ: Сакам шкембе чорба. Сакам да затворам две кафани, една да искршам,
па на шкембе чорба. Сакам посни сарми во петок, мрсни во сабота. Да
седам на табуретка во маало со саати, да гледам како заоѓа сонцето. Со
мал прст да не мрдам, сите да ги дупам во мозок. Да мириса на манџи. Да ии купам на Зора леблебија, да ии се бутнам во гаќи. Да фаќам врски по
шалтери. Да го слушам Перо како ждрига по улици. Да ја видам Евдокија.
(Пауза.)
Да ми свират балалајки.
КИРИЛ: Од кај балалајки?
МАНЕ: Не ме фаќај за збор.
КИРИЛ: Излези малку, прошетај.
МАНЕ: Исшетав ссе што имаше да се шета. И во музеј бев од немај-
каде.
КИРИЛ: Оди во кино.
МАНЕ: Не можам да пратам.
КИРИЛ: Не можам ни јас, ама се трудам. Fuck me. My name is Kiril. My
aunt leave me... Како се викаше наследство? Bullshit!
(Отвора лименка со кока-кола.)
Татко ми мисли, сме фатиле бизнис со париве.
МАНЕ: Пак светка. Ми скина ганглии.
КИРИЛ: Остави го тоа шише!
МАНЕ (Зема празно шише. Го фрла низ прозорецот): Не знам како не ги
нервира?
(Легнува назад. Менува канали.)
Зошто ме викна баш мене овде? Немаш фајде од мене. Ти помагам само да ги
арчиме парите.
КИРИЛ: Ми носиш среќа. Остај го ова.
МАНЕ: Што е ова?
КИРИЛ: Емисија за Шпанци.
МАНЕ: Знаеш шпански?
КИРИЛ: Не.
МАНЕ: Па, што ти е?
(Пауза.)
Кирил? Пак светка ова. (Пауза.)
Месечина да беше, ќе изгасеше. Маму му ебем. Да фрлам уште едно?
КИРИЛ: Мане? Не се прави Црнец со сила!
МАНЕ: Си бил во Лас Вегассе
КИРИЛ: Не.
МАНЕ: Право место.
КИРИЛ: Ти си бил?
МАНЕ: Кај кур сум бил?
КИРИЛ: Е, тоа ти е Америка.
МАНЕ: Далеку е од овде?
КИРИЛ: Ссе е блиску овде.
(Станува. Гледа низ прозорецот.)
Америка. Денес овде, утре во Лас Вегас. Задутре, задутре у пичку матер.
Овде не можеш да речеш судбина. Ти си судбина. Те бива, не те бива.
Добиваш, губиш. Имаш, немаш.
МАНЕ: Ако изгубиме ссе?
КИРИЛ: Судбина.
(Се навалува над прозорецот. Ги ширирацете.) Гледај, Америка. Илјаду
светла. Неонки. Звуци. Воздух. Живот.
(Низ прозорецот влетува шише. Го удира Кирил по глава. Паѓа мртов.)
МАНЕ: Кириле?! Кириле бе?!
(Доаѓа до него. Го зема шишето. Ѕирка низ прозорецот.)
Да ти ебам Црнците, да ти ебам!
Сцена 10: Месечина од слама
(Ноќ. Парк. Езерце. На една клупа крај водата седат Евдокија и Коста. Од
некаде се слушаат балалајки. Се појавува Мане. По него оди оркестар. Им
дава знак на свирачите да застанат. Оди кон Евдокија и Коста. Во раката
носи шише вино.)
ЕВДОКИЈА: Што сакаш?
МАНЕ: Да ја утепам вечерва месечината за тебе.
ЕВДОКИЈА: Ти реков дека не сакам да те видам.
МАНЕ: Згреши. Да не сметам?
КОСТА: Сметаш!
МАНЕ: Кој ти е овој мајмунне
ЕВДОКИЈА: Не е твоја работа.
МАНЕ: Кажи му да прошета малку.
ЕВДОКИЈА: Коста е со мене вечерва и ќе остане овде: Што сакаш?
МАНЕ: Треба да разговараме.
ЕВДОКИЈА: Немаме што да разговараме.
МАНЕ: Немаме што да разговараме?
КОСТА: Не слушна? Не сака да има ништо со тебе.
МАНЕ: Коста?
ЕВДОКИЈА: Немој да правиш сцени!
МАНЕ: Кај си бе, Коста?
ЕВДОКИЈА: Кој е крив? Прашуваш кој е крив? Прашај се двапати кој е крив.
КОСТА: Одиме?
ЕВДОКИЈА: Како не ти е срам да ми се појавиш пред очи?
МАНЕ: Срам ми е. Се кајам. Згрешив. Сакам да се извинам.
ЕВДОКИЈА: Какво фајде имам јас од тоа?
МАНЕ: Сакам да почнеме од почеток.
ЕВДОКИЈА: Колку пати сме почнувале од почеток?
КОСТА: Евдокија?
МАНЕ: Овој пат е различно. Научив некои работи.
ЕВДОКИЈА: Џабе Мане. Не ти верувам ни збор. Ништо не ти верувам. Истите
муабети, истите срања. Доста ми е од тебе. Разбираш? Само јас знам како
било. Не сакам да поминувам низ истиот пекол. Сега ми е сеедно. Не ми
значиш. Што побрзо те заборавам, подобро. Никогаш ти нема да се смениш.
МАНЕ: Дај ми шанса.
ЕВДОКИЈА: Малку шанси имаше?
КОСТА: Евдокија?
ЕВДОКИЈА: Како можеше?
МАНЕ: Не сакав да испадне вака.
ЕВДОКИЈА: Како сакаше да испадне?
МАНЕ: Да те носам од овде. Да се смееш.
ЕВДОКИЈА: Да се смеам? Најди друга, Мане. Некоја што ќе ти
верува. Лажи ја неа.
МАНЕ: Или ти или никој.
ЕВДОКИЈА: Знаеш како ми беше мене? Си помислил некогаш?
МАНЕ: Ако ти кажев, немаше да се согласиш.
ЕВДОКИЈА: Можеше да оставиш писмо, картичка, било што.
МАНЕ: Знаеш дека мразам разделби.
ЕВДОКИЈА: Мразиш разделби? Ти не си нормален! Не сум веќе млада, Мане.
Немам нерви. Ти се сакаш само себе. Ссе друго мразиш. Не можеш ти да
сакаш!
МАНЕ: Не ме терај да те молам!
КОСТА: Евдокија?
ЕВДОКИЈА: Бидна Мане. Џабе.
МАНЕ: Добро, те молам.
КОСТА: Евдокија? Отидов јас.
ЕВДОКИЈА (Кон Коста, мирно): Извини малку, Коста.
(Кон Мане, бесно)
Знаеш што ми остана од тебе? Заборавив да се смеам. Само по тоа ќе те
памтам. Сега сум среќна. Криво ми е за времето што го изгубив со тебе.
МАНЕ: Не знаеш низ што ссе имам пројдено. Лас Вегас! Имам пари!
Направив
богатство. Само за тебе!
ЕВДОКИЈА: Не ми треба!
МАНЕ: Што ти треба?
ЕВДОКИЈА: Да те нема тебе! Знаеш што си ти? Само едно обично
курвариште, коцкариште и пијаничиште!
МАНЕ: Кој бе, пијаничиште?! Јас пијаничиште?
ЕВДОКИЈА: Доста беше Мане! Збогум и не ми беше драго што те
видов!
МАНЕ: Спремен сум на ссе!
ЕВДОКИЈА: До кога?
МАНЕ: Засекогаш!
ЕВДОКИЈА: Збогум, Мане!
МАНЕ: Гледај! Твоето име! Од Америка! Од Црнец!
(Ја трга кошулата. Истетовиран е. Месечината полека започнува да се
помрачува.)
ЕВДОКИЈА: Како си можел?
МАНЕ: Спремен сум и на полошо!
ЕВДОКИЈА: Бадијала, Мане. Касно е. Не чувствувам ништо за тебе. Не ми
значиш. Не те сакам. Како да ти објаснам? ,
МАНЕ: Ќе се каеш.
ЕВДОКИЈА: Никогаш.
МАНЕ: Кога ќе ме нема.
ЕВДОКИЈА: Збогум, Мане. Коста?
(Тргнуваат.)
МАНЕ: Немој после да кажеш дека јас сум крив!
(Кон музичарите.)
Свирете ја мој ата!
(Музичарите свират. Мане тргнува полека во езерото. Без да запре оди кон
длабокото. Евдокија застанува. Гледа во месечината. Целосно е
помрачена.)
ЕВДОКИЈА: Ја уби! Ја уби месечината за мене!
КОСТА: Кого убил?
ЕВДОКИЈА: Рече дека ќе ја убие месечината за мене!
(Се враќа кон брегот. Мане полека го снемува под водата.) Мане! Мане!
КОСТА: Обично помрачување! Знаел! Ме слушаш?
ЕВДОКИЈА: Го нема! Не се појавува! Се удави! Се удави за мене!
КОСТА: Идиот!
(Мане не се појавува. Музичарите престанувааш да свират. Сите гледаат во
мирната површина на езерото. Месечината почнува да се појавува.)
ЕВДОКИЈА (Втрчува во езерото): Мане!
Сцена 11: Буре барут или Органска хемија
(Ноќ. Димитрија и Анѓеле. Димитрија држи в рака зелено јаболко.)
АНЃЕЛЕ: Како си, чичко Димитрија?
ДИМИТРИЈА: Сполај му на Бога.
АНЃЕЛЕ: Ме памтиш?
(Пауза.)
ДИМИТРИЈА.(Се гледаат): Да ти каже нешто чичко Димитрија... (Пауза.)
Ништо не памтам. Сонував сон. Го заборавив кога се разбудив, Се разбудив
испотен. Се сеќавам само дека сакав да гризнам јаболко. Се распадна пред
да го ставам в уста. Знаев дека е толку. Помина моето. Бидна. А ништо не
памтам. Нели пред да умреш цел живот ти поминува низ глава? Мене ништо.
Празно. Ништо нема. Ссе за џабе. Исто како и на почеток? Глупост?
Крај?
Старост?
(Пауза.)
А, млади луѓе си одат. Ги зима Господ на свое... Да ти каже нешто чичко
Димитрија...
(Пауза.)
Сакав нешто да ти кажам, ама заборавив што.
(Го зема јаболкото, се обидува да го гризне. Умира. Анѓеле му ги затвора
очите. Го зема јаболкото.)
КРАЈ